bir boka yaramayan adam

bütünlemeye iki hafta kalaydı bu. gece uykum kaçınca bileğinde saat olan ali yerine suikast bıçağı olan ezio olmak istemiştim. "oh mına koym ne rahat lan herifin derdi tasası intikam, katliam" diyordum. nereye oh lan? katliam bu gerizekalı?

yaklaşık iki aydır evden çıkma sayımın üçü bilemedin beşi geçmemesinin eseri bu. sınıfta kalmak korkumdan önce finale sonra bütünlemeye çalıştım. lan aslında finale daha çok çalıştım ve bütünlemeden daha kolaydı, onu veremeyip bütünlemeyi vermeyi nasıl becerdim bilmiyorum. ama gerizekalıya dönmüştüm. etraftaki insanlara bakıp" ipneler, sizin sınavınız yok tabi gezin mınakki" diyordum. stresliydim. ağzım çok bozulmuştu, hoş çok da toplu olmamıştır.

iğrenç bir dönemdi. ösese gençleri bile sınavı bitirmiş götünü gezdiriyordu, ben evden çıkınca huzursuz oluyordum. ders çalışamadığımda bile yapacak bir şeyler buluyordum. ama evden çıkmıyordum. bir ara gerçekten bırakmayı düşündüm. sonuna kadar kıçımı yırttım. bütünleme sabahı dörde kadar çalıştım. sınava girdiğimde önce kötü gibiyfdi. sonra iyi gibiydi. sonra çok iyi gibiydi. çıktım. iyi gibiyi. sonra bok gibiydi. eve kapandım. "sınıfta kaldım lan" diyordum. burs gitti, kızkardeşim ayısı türkiye derecesi yapıyor ben sikindirik biri bile veremiyordum. cidden gerizekalı hissetmeye başladım. buraları atlıyorum lan mideme ağrılar giriyo.

bugün öğrendim ki 73 almışım. bana lazım olanın 15 fazlası. geçtim lan, ne garip di mi? ben kalmayı benimsemiştim oysa. geçtim lan. geçtim.

saçlarını dermatolog istedi diye kestirmiş, 2 aydır düzenli mide ağrıları çeken, düşüncelerini toplamakta zorlanan ve bunalıma girmiş bir haldeydim. sevgilimi özlemiştim, arkadaşlarımla köpekler gibi sokakta sürtmeyi özlemiştim, saçlarımı özlemiştim, telefon kullanmayı bile özlemiştim. kapalı ve bunalımlı bir hayat içinde kalmıştım. sınavdan sonra bile evden çıkamıyordum. babam git gez diyordu amaevden çıktığım an huzursuzluk, sorumluluğu asmışlık ve mide ağrılarıyla başbaşa kalıyordum. bugün saat dörde kadar. defalarca aradığım sekreterlik sonuçları açıkladığında kaçla kaldımı beklerken 73le vermişsin lafını duydum. karın ağrım geçti. 12 saattir de geri gelmedi. endoskopi mendoskopi siksen yaptırmam artık. ayağa kalktım. on dakaika içinde can kapıdaydı. seviyorum bu adamı. okula onunla gitmeyeceğimi, sonucu görmek istemediğiöi önceden söylemiştim. okula kendi başına gidip sonucumu öğrenip-benden önce- tebrik etmeye gelmişti lan adam eve. veriyorum şukusunu.

bi on dakika şağı indim. rahatlamıştım. kolamı aldım. şu anda üçüncü litredeyim sanırım. midede tık yok. oh.

odamdaki tüm dönem 1 notlarını attım. bilgisayarı da makamıma(makam?) geri yerleştiririm sabaha. lan şaka maka geçtim be. sadece bunu paylaşmak için bu yazı. skinizide olmasa da geçtim olm ben. boru değil. sorsalar hemoglobin a1c'yi bilirim yani. öyle düşün. bugün modemi değiştirdim, pikabı tamire verdim, rutin tam kan için üç tüp kan verdim. hepsini siktiret de, şu bloga yine can verdim lan.

can, şukunu vermiş miydim?

konum falan yok. yazacak da değilim. sadece çok içim sıkılıyor. gerçekten çok. ben de erteliyorum her şeyi. inci siker diyorum, ders çalışıyorum. budur.

c u.

okula döndük. park edecek yeri bulduk. temiz bir buçuk araba girer. bi araba bi de smart sığar yani. can buraya park etmek için hamle etti. korkmayın lan arabayı sığdırdı. sonra gazı dürttü. "tok" diye bi ses gelince arabayı hafğif geri çıktı ve bana dönüp:

"in bak bakalım plaka yerinde mi?" diye sordu.

işte dünyanın en yüzeysel adamını o an bir kez daha andım. benden çok şey kaptı bu çocuk.

tavşan testisi ne lan. ahah. sağ mı sol mu?

but i'm lazy

laaaaaazyyy

laaaaaaaazzyyyyy

like sunday mo-orning

diyor serge abimiz. aynen o kafayı yaşıyorum lan. pazar sabahı bile benden az miskin olabilir hatta.

okula gidiyorum. dersleri dinliyorum. anlamazsam uyuyorum. bazense anlasam da uyuyorum. üniversite öğrenciliği de bu değil mi zaten?

onunla ilgileniyorum. ki günün en güzel kısmına tekabül ediyor bu dakikalar. mutlu oluyorum. bol bol(cidden bol) yemek yiyorum. çünkü ben bir bok yedim. camel'ımı terk ettim. içmiyorum lan. ikibuçuk hafta oluyor. kuduruyorum sigarasızlıktan ve ayıcasına yemek yiyorum. eve geliyorum. biraz ders çalışıp bir şeyler yiyorum. ekşi'ye giriyorum. çıkıyorum. uyuyorum. bu aralara da ortalama yüz mesaj falan sığdırıyorum.

rutin adamı oldum. tembelliğimden ölüyorum. hiçbir şey yapasım gelmiyor. huysuzum da zaten. ne desen "meeehh" diyip itiraz ediyorum. ama gelgelelim mutluyum. hayattan beklediğimi aldım genel olarak. ne bileyim 18inde olmak istediğin nokta ne diye sorsalar daha başarılı bir şeyler tasvir ederdim belki ama böyle mutlu olmayı tahayyül edemezdim sanırım.

kısa vadede iki amacım kaldı lan hayatta. uzun vadede 5e falan gideri var. dur sıralayalım:

kısa vadede 1 sınıfı geçmek 2 bir şekilde E46 kasa bir 3 serisi edinmek var. uzun vadede ise listeye vw scirocco, mercedes cls ve cadillac cts ekleniyor. belki bi de ev. lazım olur sonuçta. şöyle güzelinden bir cerrahi ihtisas da yapabilirsem önümüzdeki 10 sene için çok ciddi amacım kalmayacak lan. cls ve cts en uçukları. onları da hiç olmadı 20li yaşlarında falan alır eski meski hevesimi alırım olm. paradan daha önemli şeyler var benim için. cadillac gibi.

of ulan cadillac. dört tekerleği karton kutunun etrafına dizip önüne bu amblemi yapıştırsanız yine o makineye hallenirim. kayıtsız şartsız seviyorum cadillac'ı.

müziği falan da basite indirgedim. eskisi kadar geniş değil yelpazem şu ara. canım sıkıldıkça kultur shock dinliyorum. neşeleniyorum. arada serj tankian açıyorum. keyfim yerindeyse ve ert bir şeyler istiyorsam chickenfoot dinliyorum.

bunun dışında E46 görünce kendimden geçiyorum. ekşide de karmam görünüyor artık. iyiyim yea. biraz ders çalışıyorum. çok çalışmam gerek.aslında çok çalışırdım; but i'm lazy.

gerçi çalışabilirim lan. şu güzelliğin hatrına çalışırım. E46 lan. hayattaki en büyük beklentim. chris bangle abimiz değil alev formu ebesinin kukusu formu kullansa bundan güzel bir tasarım yapamaz. E90 falan hikaye.

1-ssg ile aramız iyi. onaylamıştı geçenlerde kerata. yazıyoruz ufak tefek. arada bir göte girer diye siliyor ama olacak o kadar.

2-e46 istiyorum. başka da hiçbir şey istemiyorum. touring olur, coupé olur sedan olur. compact olmaz ama. vallahi olmaz.

3-geçmişin izleri sikimde olmuyor. dünü bu kadar rahat silebileceğime inanmıyordum lan. zerre sikimde değil de az bi pişmanlık var tabi. bu kadar bok bir adam olmamalıydım.

4-e46 tercihen 2000 model coupé olsun. baba duy sesimi!

5-mutluyum. çok mutluyum. ellerini biraz daha sıkı tutsam kanatlanabilirmişim gibi.

6-e92ye de hayır demem.

7-saçlarım çok uzadı. kestirsem afro olacak kestirmezsem toplamaya gidecek. bilemiyorum şimdi.

8-tamam lan 116i'ye tavım.

9-bursaspor şampiyon olsun lan. şerefsizim volkan şen forması falan alırım.

10-e46 olsun bizim olsun. compact'a da tav olurum tamam.

bu kadar bebek. öperce.

aklımdaki izleri ancak nefretimle atabilirdim. ki öyle de oldu. nefretim aşkımı yenince sıfırlandım. hayatı sorgulayan anten yeniyetmelere döndüm. gerçi zaten adölesanım yeniyetmeden farkım az ama olsun.

ilişkileri sorgularken bilgisayarda buldupum şu resimse beni çok düşündürdü. kardeşimin sınıftan arkadaşına yapılan bir teklif. orta sondalar. komik lan.

ilişkiyi sorgulayınca bugüne kadar gerçekten az ilişkim olduğunu fark ettim. sayıca az sayılmaz ama ilişki olanlara bakınca sanırım üçü geçemeyeceğim. gerisinde bir dişinin benim canımı acıtmasının intikamını almaya çalışmışım kendimce diğer dişilerden. büluğ çağıma veriniz.

velhasıl bir süre inzivaya çekilme kararı almıştım. bu sürece girişimi adım adım izleyen volkana teşekkürü borç bilirim. destek olması gereken her yerde destek oldu yalnız kalmam gerektiğinde ise söylememe fırsat kalmadan sessizliğe büründü. kazım ise bu konunun bitişini rahat hazmettiğinden olsa gerek fazla siklemedi. ahah. herifi ağzımın ortasına vurdu herif minakki diye aradığımda esnemişti lan. bunu hiç unutamıycam. dünyanın en yüzeysel adamı kafası(-abi bi gün uyansan ve her şeyin bi rüya olduğunu anlasan naparsın? + esnerim)

ilişkileri sorgulayınca bir sonuca varamadım. sadece sevda güzel şey diyebildim. ve sevebilme yetime sınır olan büyük pürüz ortadan kalkınca sınırsızca sevmeye döndüm. çok uzun zaman olmuştu. bilmem kaç yüz gün. bini vurmuş olabiliriz.

çok genel ve dağınık bir yazı olacak lan bu. hissediyorum.

neyse. kaan sezyum'un eşi vefat etti bir on onbeş gün evvel. şahsen üzüldüm. o gün aklıma gelen en sevdiğini kaybetmek mi yoksa en sevdiğinden nefret eder olmak mı daha iyi sorusuna da net bir cevap veremedim. mevzudan çok bahsedeceğimden değil de, kadar derinden bir kin besler oldum ki artık sevdamdan zerre kalmadı sanırım. salt nefret kaldı, biraz da silik anı. hepsinin geçmesi zaman alacaktır.

ama dedim ya kalktı sınırım. ardını düşünmeksizin sever olduğum bir zamandayım. ve bir zamandır içine giremediğim sevdiğince sevilme mevzusuna daldım.

bunun dışında babamla olan kavgalarım doruk noktasına ulaştı. zirvede bıraktık ama nedense. gerçi bunda günlük 4-5 cümle olan konuşmalarımız da etkili olabilir.

hayatımda çok güzel bir değişiklik yaptım. yukarıda bahsetmiştim. şimdi detay verip de efendim ben kimseyi yani şeyetmek de istemiyorum. ama çok iyi de oldu çok güzel iyi oldu tamam mı?bilindiği üzere değişiklik severim. bu değişikliği çok sevdim. o da beni sevdi. güzel oldu.

yazımı bitirirken sıçtığım sıvadığım için özür diliyor muyum diye sor? dilemiyorum. çünkü ben yüzsüz olduğumdan dolayı.

bi de sinüzitim azdı. neden diye sor? çünkü eşşeğin zikinden dolayı.

bir de canım sıkıldı. neden diye sorma bence.